บทที่ 17 นานแค่ไหน

เมื่อครู่นี้ลอเรนยังกอดลูกสาวและพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอยู่เลย ทว่าตอนนี้เธอกลับนอนนิ่งอยู่บนเตียง สองมือวางแนบข้างลำตัว เปลือกตาปิดสนิท

ภายใต้แสงโคมไฟสลัวในห้องนอน เธอพริ้มเพราดูสงบ ราวกับแค่ผล็อยหลับไปเท่านั้น

หัวใจของเซเรน่าหยุดเต้น

เธอพุ่งเข้าไปกุมมือผู้เป็นแม่ไว้ แต่มือคู่นั้นกลับเย็นเฉ...